|
Solo-cd
Thé Lau was pure noodzaak
Thé Lau liep al jaren rond
met plannen voor een solo-cd. Een plaat waarop hij, nog meer
dan met zijn band The Scene, volledig zijn eigen gang kon
gaan."Het was voor mij simpelweg onverdraaglijk dat ik
misschien dood neer zou vallen zonder ooit iets onder mijn
eigen naam te hebben uitgebracht."
Door Martin Groenewold, redacteur
kunst
Thé Lau (49) heeft een zware
nacht achter de rug. Maar dat is nauwelijks te merken, als
hij in een café op het Westergasfabriekterrein in
Amsterdam zijn verhaal doet. Zijn solo-album De God Van
Nederland is ontstaan uit pure noodzaak, zo blijkt al snel.
"Van begin tot eind heb ik er bovenop gezeten", zegt Lau.
"Het meeste heb ik zelf ingespeeld. Met als resultaat dat de
cd precies klinkt zoals ik wil. Met de band is dat nooit
helemaal het geval geweest."
|
|
|
De zanger/gitarist heeft nog overwogen
om de plaat met The Scene te maken. "Maar daar kwam meteen
discussie over. Met name het tweede nummer, Waar Mensen
Wonen, riep veel weerstand op van wege de enorme lap tekst.
Maar juist op dat nummer ben ik echt trots. Het was een tour
de force om dat te maken."
Om misverstanden te voorkomen: De God Van Nederland is een
echte popplaat geworden,en zeker geen cd met louter
'luisterliedjes'. En met cabaret heeft het al helemaal niets
te maken.
"Een hoop mensen blijken te denken dat ik een soort
theaterproject aan de hand heb", zegt Lau. "Na een
tv-optreden bij Barend & Van Dorp kreeg ik stomverbaasde
reacties: 'je zou toch ietsakoestisch gaan doen?' Maarik wil
juist weer op festivals spelen, mooie openluchtop tredens
doen.
Dat de plaat aan The Scene doet denken, is niet zo vreemd.
Ik heb, laten we zeggen, een eigen handschrift op
gitaar."
Ook tekstueel laat Lau zich niet gemakkelijk met anderen
vergelijken. De Amsterdammer 'schildert' met woorden, zoals
platenmaatschappij Double T treffend stelt in het bij de cd
gevoegde persbericht. Hij zingt over een tot inkeer gekomen
drugsverslaafde, de begrafenis van een vriend en over prille
minnaars in de schemer van een oorlog. Geen gemakkelijke
kost.
"Ik weet niet hoe jij de wereld ervaart, maar volgens mij is
ze compleet in verwarring", zegt Lau. "Ik zing over de
dingen die me bezighouden." Zelden kiest Lau in zijn teksten
voor de directe weg. Met alle gevolgen van dien: zijn
grootste hit, Blauw, is in Nederland altijd verkeerd
begrepen.
"Pas na tien jaar realiseerde ik me dat Nederlanders 'blauw'
associëren met 'lazarus'. In Vlaanderen is 'blauw' de
blues, zoals ik het heb bedoeld. Nederlandstalige teksten
vind ik vaak erg expliciet. Waarschijnlijk is dat
afgedwongen door de enorme cabarettraditie die hier
heerst.In Vlaanderen wordt cabarettotaal niet gewaardeerd.
Dat is wellicht de reden waarom ik daar populairder ben dan
in Nederland."
|
Binnenkort doet Lau drie gastoptredens
met Bløf, een band die hij op zijn beurt bijzonder
waardeert vanwege de teksten. "Ik moet voor de gelegenheid
een nummer van Bløf instuderen, Welkom Thuis
getiteld. Het is een heel karwei om dat te doorgronden. Ik
heb het nu dertig keer beluisterd en ik begrijp er steeds
minder van. Dat vind ik een goed teken."
Een vrij toegankelijk lied op De God Van Nederland is Onder
Aan De Dijk, een duet met de Vlaamse zangeres Sarah Bettens
van K's Choice. Omdat zij tegenwoordig in Atlanta woont,
werd het nummer in Amerika opgenomen.
"Onder Aan De Dijk is ontstaan na een optreden op een
benefietfestival voor Volendam. Op de eerste vier rijen
zaten alleen maar verbrande en verminkte kinderen. Dat
maakte diepe indruk. Het was die dag prachtig weer; om toch
nog wat van de dag te genieten ben ik langs het IJsselmeer
teruggereden naar huis." Het titelnummer opent met de zinnen
'De God van Nederland - laat de geest vrij bewegen maar de
greep van zijn strenge hand - houdt de stoutste dromen
tegen'. Op de hoes, getekend door Volkskrant-tekenaar Sylvia
Weve, menen we Freek de Jonge te herkennen, met wie Lau ooit
in Neerlands Hoop Express speelde. Toeval?" Die tekst zou op
Freek de Jonge kunnen slaan", zegt Lau." Maar je mag in de
portretten op de hoes iedereen herkennen. Ik vroeg Sylvia om
een aantal calvinistische koppen te tekenen. En daar is ze
bijzonder goed in geslaagd."
Lau hoopt dat zijn nieuwe cd vooral optredens zal genereren.
"Het podium is de enige plek waar ik me meer dan op m'n
gemak voel." Commercieel succes is daarbij nooit eendoel
geweest. "Natuurlijk hoop je wel dat een plaat wordt
opgepikt. Met The Scene hebben we wat dat betreft weinig
geluk gehad. Onze cd Marlène kreeg geweldige reacties
in de pers, maar door een fusie bij de platenmaatschappij
schoot de promotie er bij in. Dat soort dingen is
dodelijk.
Double T is een kleine maatschappij, gevestigd in een oud
pand in de Jordaan. Ze hebben nauwelijksgenoeg ruimte om
alle ordners op te bergen. Maar ze lopen hard voor hun
artiesten.
|