|
THE SCENE - BLAUW |
|
4. De Stem die fluistert in de Nacht
|
|
|
|
Ik heb vannacht gedronken en gezien / hoe geen vrouw ooit krijgt wat ze verdient / het zien duurt een seconde, de gedachte blijft voor altijd / ik heb vannacht gedronken en gezien Ik heb vannacht gekeken en beleefd / hoe geen vrouw ooit terugkrijgt wat ze geeft / er is geen macht ter wereld die niet vroeg of laat opzij trapt / ik heb zojuist gekeken en beleefd Blauw, blauw, blauw / keer ik terug naar jou Ik heb zojuist gedronken en gezien / hoe jij van mij nooit krijgt wat je verdient / als weer één die altijd vooruit en daarom nooit opzij kijkt / ik heb zojuist gekeken en gezien Het zien duurt een seconde, de gedachte blijft voor altijd Hier kom ik aan, hier ben ik lief, ik geef mezelf aan jou
|
|
Dit is voor de misfits die je her en der alleen ziet staan / die onder straatlantaarns eten en drinken bij de volle maan / dit is voor degenen die je overal herkent / deze is voor jou en mij want dit is ons moment Ik hef het glas op jouw gezondheid - jij staat niet alleen Iedereen is van de wereld en de wereld is van iedereen Deze is voor iedereen die passie heeft, die voor passie gaat / in het donker kan ik jou nooit zien maar ik weet dat jij daar staat Rood, zwart, wit, geel, jong, oud, man of vrouw / in het donker ben je nooit te zien maar / deze is van ons aan jou
|
|
De klok zegt: 'tik, tik' / tikt al mijn uren weg / voor wie wacht komt alles steeds te laat De klok zegt: 'tik tik' / op de witgestucte muur / voor wie wacht komt alles steeds te laat Je blik gericht op een plek op mijn lichaam / het is alsof je zegt: 'doe iets, nu, hier, voor mij en doe het / rigoureus en onverwacht / rigoureus en ondoordacht / rigoureus door dik en dun / rigoureus maar altijd uit het hart' Ik weet wat jij verlangt / ik weet wat jij verdient / voor wie wacht komt alles steeds te laat |
|
De Stem die Fluistert in de Nacht Ik hang hier nu een uur na sluitingstijd / en ik beken vandaag ben ik het kwijt / tot ik het geluid hoor / waar ik steeds op heb gewacht Het is de stem die fluistert in de nacht Ik zit en denk hoe kom ik hier ooit uit / de leegte die je vroeg of laat omsluit / dan ritselt in de struiken / het geluid waar ik op wacht Het is de stem die fluistert in de nacht / is het jouw stem die fluistert in de nacht / is het mijn stem die fluistert in de nacht Want het klamme zweet kleurt alles donkerblauw / vandaag het beesten, morgen het berouw / maar ik houd mezelf staande / want ik weet waar ik op wacht
|
|
Het moet mooier het moet beter / met meer amoureus gevoel / meer vanuit de onderbuik / zoals het is bedoeld Het moet zwaaien met het lichaam / het moet schudden met het hoofd / in de geest van wat mama zegt Niets telt, niets werkt, niets doet / wat het moet doen zonder geloof Want klap na klap en kus na kus / komt het dichterbij / en stap voor stap en doelbewust / kom jij zo dicht bij mij Het moet rollen met de ogen / het moet schudden met het hoofd / in de geest van wat mama zegt
|
|
Voor jou is het niet moeilijk, vriend / het zit niet in je hoofd / drukt niet op je gedachten / knaagt niet aan je geloof Je hoeft niet eens te spreken / ik heb je al verstaan: vecht door totdat het doodgaat / rust niet zolang het leeft Ik ben in staat van oorlog, vriend / en jij, jij bent neutraal / wij zien hier niet hetzelfde / spreken niet dezelfde taal Blaas het op of brand het af / maar laat het niet begaan |
|
Doe wat je moet doen onder de hemel / met het oog op je gericht / doe wat je moet doen in deze wereld / met het licht in je gezicht Doe wat je moet doen onder de hemel / met een groot en mooi geloof / doe het met de dingen die je drijven / en de spoken in je hoofd Doe het voor je vader / doe het voor een vrouw / doe het voor jezelf, voor een ander / voor degeen waarvan je houdt Want tijd is kort, ik heb het gezien / tijd is kort, en aan het eind vergetelheid Doe wat je moet doen onder de hemel / met een groot en mooi geloof / laat de vrouwen om je lachen / klop de mannen op hun hoofd / doe wat je moet doen in deze wereld / met een groot en mooi lawaai Doe het met de dingen die je drijven / wees naïef maar wees niet saai
|
|
We kijken naar het vuur dat de hemel bombardeert / en naar de flakkerende schim van onze kus op deze muur / en we zouden kunnen praten dat het dagen duurt / maar ik word van binnen door het heilig vuur verteerd Ik doe een stap naar links, doe een stap naar rechts / een stap omhoog en een stap vooruit / ik wil klein of groot en groot of klein / een bewoner van je wereld zijn Want hoog boven de daken en de bossen en het meer / hoog boven de toren en de klokken en de kerk / boven de allerhoogste top van de allerhoogste berg / staan onze namen nu voor altijd in de lucht getatoeëerd |
|
Ik heb jou gezien m'n lief tussen spoken in m'n hoofd / ik heb jou gezien als iets dat mij ooit werd beloofd / met m'n vader en m'n moeder, m'n schaduw en m'n zus / en in deze droom werd ik overal door iedereen gekust Dit is het eind van onze dag / de torenklok slaat drie / ik vraag wat zal het zijn vannacht / sex of fantasie Want ik heb jouw gezicht gezien in een land dat niet bestaat / in een verre, vreemde, mooie onderwereld zonder zelfverraad / met m'n vader en m'n moeder en m'n broeder en m'n zus / en in deze droom werd ik overal door iedereen gekust
|
Ik sta één tel stil midden in de stad / en ik luister naar het kloppen van mijn hart / en ik adem zwaar maar ik lach zacht / want ik luister naar het kloppen van m'n hart Ik denk aan alles wat je zonder meer kan pakken / met een enkele beweging van de hand / het kloppen breidt zich uit over mijn lichaam / ik brand want ik word opgejaagd En het komt altijd als je het niet verwacht / en ik luister naar het kloppen van m'n hart / en ik adem zwaar maar ik lach zacht / en ik luister naar het kloppen van m'n hart Ik weet dat er geen tijd is en ik zie wat je bedoelt / ik word opgejaagd / ik heb 't in mijn lichaam en mijn hoofd gevoeld / ik word opgejaagd / en mijn hoofd klopt en mijn zij doet pijn / opgejaagd / want ik moet vannacht nog bij je zijn |
|
THE SCENE - BLAUW |
HUMO (B) Frank Vander Linden, oktober 1990
Ik bekijk mijn koptelefoon (een Sennheiser van een goed jaar) en een diep gevoel van medelijden overvalt mij. Voor elk brokje Sundays dat ik hem dit jaar heb gevoerd, heb ik hem tien rotplaten doen vreten. Ik heb junk van Toto, Code Industry, Dan Fogelberg, Jon Bon Jovi en Nitzer Ebb door zijn bloedbaan gejaagd; ik heb zijn fragiele bedrading laten aanvreten door gifstoffen van Shakti, Meat Beat Manifesto en Fragment. Hoe blij ben ik thans met dit tegengif van The Scene. 'Blauw' bevat acht songs die naast het veel gedraaide (maar nog lang niet grijsgedraaide) titelnummer kunnen staan. Alleen tegen het stomende 'Iedereen Is Van De Wereld' valt iets in te brengen: maar dan alleen omdat het bijna noot voor noot verloopt zoals de oudere Scene-song 'Ritme' (van de LP 'Rij Rij Rij'). Er is dus dat prachtige 'Blauw' (de single die iedereen kent maar niemand heeft gekocht. Wie koopt er tegenwoordig nog singles? Alleen wie nog geen schaamhaar heeft). Er zijn ook 'De Stem Die Fluistert In De Nacht', 'Sex Of Fantasie' en 'Tijd Is Kort', jachtige rockers ('Opgejaagd' is er ook zo één) die de begrippen Nederland en soul op miraculeuze wijze met elkaar verzoenen. Hoe beschrijf je verder deze Scene? Moeizaam. The Scene speelt rock, maar dat doet Judas Priest ook, dus daarmee kom je niet verder. En zelfs MC Hammer wordt wel eens met soul in verband gebracht. Ik zou zeggen: uit Otis Redding, Stones, Marley, misschien zelfs Cure en duizend andere invloeden heeft Thé Lau zijn eigen Ding geboetseerd; volstrekt unieke Scene-muziek met teksten die blijven hangen (Tiens, hier heb je 'Blauw': 'ik heb vannacht gedronken en gezien / het zien duurt 1 seconde / de gedachte blijft voor altijd / ik heb vannacht gedronken en gezien'). En dan zwijgen we nog - maar we kúnnen niet - over de slows. Lau had al de niet-erkende klassieker 'Het Werk Van God' op zijn naam staan, en voegt daar nu 'Rigoureus' aan toe: men denkt aan het orgel van 'No Woman No Cry', aan slapeloze nachten en aan dat meisje in de vijfde Wetenschappelijke. En aldus denkende, denkt men ook (altijd professioneel blijven!): uitmuntende plaat.
MUSIC MAKER 1990
Je zou het haast niet zeggen, maar Thé Lau draait al bijna twintig jaar mee in de Nederpop. In tegenstelling tot de meeste van zijn leeftijdsgenoten is hij erin geslaagd te overleven zonder zich over te geven aan achteraf bezien 'foute' trends en heeft hij altijd gestaan voor robuuste rock & roll met doorleefde teksten. De enige schokkende wijziging in het afgelopen decennium was dat Lau's groep The Scene overschakelde op de Nederlandse taal. Voor de rest ontwikkelde de muziek van de band zich geheel volgens eigen logica. Met 'Blauw' heeft The Scene voor het eerst de mogelijkheid gekregen om een plaat te maken bij een grote maatschappij, onder naar verhouding ideale omstandigheden. Deze kans blijkt aan The Scene welbesteed. 'Blauw' staat vol met sterke songs en klinkt vergeleken bij de voorgaande platen aanzienlijk beter. Producer Rick de Leeuw (Tröckener Kecks) is er bovendien in geslaagd het rock & roll-karakter van de groep te behouden, iets wat bij de overstap van een independentgroep naar een grote maatschappij vaak verloren gaat. 'Blauw' is wederom een bewijs dat de Nederpop in enkele jaren heel wat volwassener is geworden.
OOR Jan Vollaard, 6 oktober 1990
Thé Lau is geen wereldzanger. Nu de Bovenmeester van de Amsterdamse Gitaarschool eindelijk de stap heeft durven zetten om alleen nog in het Nederlands te zingen, vormt de geïnspireerde 'rhythm & soul' van The Scene een uitstekend alternatief voor de veilige herhalingsoefeningen van De Dijk of (erger nog) Frank Boeijen, groepen met betere zangers en minder goede ideeën. Als we even door de vingers zien dat het nummer 'Brand' wel héél erg gejat is van Procol Harum's 'Homburg' en dat woorden als misfits en yeah! naar mij gevoel wat merkwaardig klinken in een Nederlandse tekst, dan is 'Blauw' zonder meer een onderdeel van de opleving die de Nederpop op dit moment laat zien. De nummers zijn onverdeeld sterk, rijk aan emotie en trefzeker gearrangeerd, waarbij het fraaie en ongekunstelde orgelspel van oude rot Otto Cooymans niet onvermeld mag blijven. In combinatie met een overtuigend funkende ritmesectie en een ouderwets warm geluid - producer Rick de Leeuw van de Tröckener Kecks zat op de stoel die Thé Lau doorgaans bij de Kecks inneemt - levert dat een plaat op die als voorbeeld kan dienen hoe muziek Nederlands kan klinken, zonder de Anglo-Amerikaanse poptraditie te verloochenen. Zo is 'Rigoreus' een soulballade van de eerste orde, herinnert 'Geloof' aan het feit dat rock & roll oorspronkelijk werd gezongen met het vuur van de gospel en ontmoeten James Brown en De Div elkaar in het hoekige funknummer 'Wereld'. Alleen in de meest-soulgeoriënteerde nummers vormt de neuzelige leadzang een zwakke schakel. Wat niet wegneemt dat 'Blauw' een Néderlands goede plaat is, die ditmaal geen liedje van Madonna nodig heeft om de aandacht vast te houden.
|
THE SCENE - BLAUW |